In dit gestolen halve uurtje even bijpraten. Leuk om weer eens van je te horen Caroline! Wat worden jullie jongens toch al groot! Jeetje! Dat Jelmer nou ook al weer eindexamen doet! Dat wordt feesten binnenkort!
We hebben gelukkig geen overstromingen hier. Als enige kleine hoekje van Polen dat droog is gebrleven. Nou ja droog.. het giet al weken, maar niet zodanig dat het water aan onze lippen staat.
Hier hebben we het erg druk de laatste weken. Dat heeft hele mooie en hele moeilijke momenten opgeleverd. Om te beginnen is Mirek geopereerd voor de derde keer aan een chronische middenoorontsteking. Het was heftig voor ons allemaal, maar het ligt gelukkig weer helemaal achter ons.
Verder hebben we hier groep na groep. Geweldig, natuurlijk. Maar ook echt buffelen. Vorige week hadden we weer de GEA Amersfoort voor een mineralenarrangement. Het derde 7daagse arrangement wat ze doen, dus het viel absoluut niet mee om nog interessante vindplaatsen waar ze nog niet geweest waren te organiseren.
Daarom hebben we de laatste 2 dagen in Oost Polen gepland, waar ze bij Kielce fossielen en gipskristallen hebben gezocht. De gips viel een beetje in het water, want de dag ervoor hebben ze hier gezocht in de mijn van Polkowice waar ze ruim 1000m onder de grond de meest fantastische gipsborsters en halietkristallen hebben gevonden.
De afstanden die men daar kan afleggen(per vierwielaandrijving) zijn immens: 25km! Al met al was het naar mijn idee de leukste en boeiendste mineralenweek die we tot nu toe gedaan hebben, ondanks dat het de derde week hier was voor ze.
Eén dag na hun vertrek uit Kielce begon het daar te hozen, en nu staat het hele gebied daar onder water.. pff..
Meteen aansluitend aan de mineralenmannen hebben we nu een Berlijnse woongroep voor mensen met een verstandelijke handicap in huis. Het weer hier is bagger. Dat valt niet mee voor de groepsleden en de leiding. Maar al met al vermaken ze zich toch opperbest.
Op donderdag, de enige dag met een waterig zonnetje, hebben we een boerderijdag gehouden. Ze gingen melken(drie drupjes, de lammetjes waren ons voor), kaas maken, brood op een stok maken, omelet maken met eitjes van de kippen en kruiden uit de tuin, en bij een vuurtje alles opeten. Groot succes! Ik ben best wel trots, want Mirek en ik hebben het (met hulp van de leiding) samen gedaan deze keer.
Ander nieuws: we hebben Roma een officiele intelligentietest laten doen, en daarmee is veel verhelderd. Goed en slecht nieuws. Wat ik eigenlijk ook helemaal verwachtte, haar korte termijn geheugen is slecht en haar concentratie is erg slecht.
Daardoor kost het haar veel moeite om iets te leren. Ze snapt het wel, maar onthoudt het niet. En als kennis op kennis stapelt, is ze dus ook snel de draad kwijt en snapt er niets meer van. Hierdoor heeft ze in deze jaren van enorme ontwikkeling een grote achterstand opgelopen.
Deze handicap zal haar steeds meer parten spelen. Het is daarom hard nodig dat ze een individuele leerbegeleiding krijgt en een intensief programma om de achterstand zo goed mogelijk bij te werken.
Verder is het zo dat Roma ook een heel slechte grove en fijne motoriek heeft en dat haar rechter en linker lichaamshelften en ogen niet samenwerken. Hier moet ook hard mee geoefend worden.
Maar! En dit is het supernieuws: Roma’s intelligentie is binnen het gemiddelde. Ze is dus niet zwakbegaafd. Sterker nog: daar waar het om gaven gaat, denk ik zelfs (en ik ben echt niet een overdreven trotse moeder) dat Roma juist heel begaafd is.
Van de natuur heeft ze een heleboel meegekregen waar een ander over kan dromen: ze kan de mooiste aria’s zingen, zelf gecomponeerd. Ze tekent hele verhalen, met emoties die van het papier afspatten. Ze heeft de vetste schaterlach van Janowice en ze voelt perfect wanneer je een knuffel kan gebruiken, en ze is mijn grote hulp met koken en zorgen voor de dieren.
Al met al is het een stuk concreter geworden wat er nou met haar aan de hand is. Ze heeft het advies om naar een vorm van speciaal onderwijs te gaan, een geintegreerde school. Daar hebben de (kleine) klasjes op de 15 leerlingen 5 met een lichte beperking. De klassen hebben 2 docenten en een hoop expertise in huis: logopedist, revalidatiearts, fysiotherapeut, psycholoog en de normale vakleerkrachten.
Het plan is nu dat ze eerst nog een jaar hier in Janowice gaat kleuteren met het individuele programma dat we gaan maken voor haar en dan met 7,5 jaar naar groep 1(in Nederland groep 3)gaan, waarschijnlijk op deze geinteegreerde school. Tijdens dit komende jaar krijgt ze naast dit individuele leerprogramma gerichte gymnastiek/fysio, we gaan door met biofeedback en misschien sensorische integratietherapie. Ook is ze terug verwezen naar de neuroloog voor haar motoriek.
Ook van ons wordt heel veel inzet verwacht. Een rustige leefomgeving. Vaste regels. Vaste dagindeling. Elke dag oefenen met haar.
Wij hebben gemerkt dat het oefenprogramma dat we hebben geprobeerd te volgen met haar, voor Roma en voor ons veel te zwaar was. Heel duidelijk was, dat het aantal uren gewoon te groot was. Ook inhoudelijk was het helemaal ‘up to us’. Geen mens die er eens naar wou kijken. Eigenlijk was het ook meer ’up to me’, Mirek wil wel, maar het komt er niet zo van.
De school wil nu graag met Roma verder komend jaar. Mirek is hier ook voor, omdat een jaar extra kleuteren voor Roma geen slecht idee is, en dit minder stress geeft dan nu al de overstap maken. Ik vind het een goed plan, op voorwaarde dat er een gemeenschappelijk plan (van de school, de PPP, de psych, én van ons BEIDEN) is om Roma te begeleiden, regelmatige communicatie is tussen ons, en we ondersteund worden door de leerkrachten , logopedist en psycholoog.
Ik vind het een enorme opluchting dat er nu eindlijk deze uitslag is. Ik hoop ook dat alle neuzen met dit rapport dezelfde kant op te krijgen zijn. Niet alleen die van de professionals, maar ook die van ons.
Niet alleen voor Roma, maar ook voor Zita en voor mij is meer duidelijkheid en structuur in ons leven ondertussen een schreeuwende behoefte geworden. Niet alleen in de activiteiten die we doen met Roma, maar ook door het creeren van woonruimte voor ons die praktisch, schoon en veilig is. Waar Zita en Roma gewoon een rustige werkhoek en eigen speelruimte hebben. Waar we gewoon schoon en handig sanitair hebben.Waar ik gewoon kan werken zonder t.v. en horde dollende kids om me heen, waar ik kan slapen zonder t.v. en binnenvallende gasten.
En we snakken naar regelmaat in ons leven. Gewone werktijden(voor zover mogelijk), gewoon tijd voor het gezin. Nou zijn wij aan de beurt.
| 
